25 03 2010

BİR GENÇ FİDANIN ARDINDAN

  

        

VEDA  

 

 

 

Bir erken bahar günü; serin ve güneşli  

İnsana aydınlık ve huzur veren.

Bir yandan uyanmaya çalışan,

Öte yandan  kasvet saçan tabiat ana.

Ve beyaz mermerle kuşanmış

Yeşillikler arasında bir baba;         

Boynu bükük, meyus duruyorken

Melül,mahzun ve mütevekkil

Ne düşünür ne anlar

Dalıp gitmişken beyaz tahtalara;

Üzerine kara toprak düşüveren

 

Bırakıp gidiyorum işte seni,

Şehrin körfeze bakan yamaçlarında,

Her ne kadar sen  görmesen de denizi

Diyordu yaşlı gözleriyle,

 

Ey her şeyi ile hayatı kuşatan,

İnsanın da özü olan kara toprak,

Muradına erdin mi benden aldığınla

Emanetimi sana tevdi ettim,

O artık senin, sense onun

Ey her şeyin mayası,

Bekle beni, elbet geleceğim sana

Emanetim sende kalacak da

Gelince  ver emanetimi  bana

 

Ki beraber olalım ta mahşere dek.

Böylemi  haykırmak  istiyor  

yoksa vuslatı mı beklemek

Kimbilir… Belki de

Sadece  ağlamak sessizce acısına.

   

Ey Her Şeyin Sahibi, bahşet bize

Sabır, metanet ve dirayet…

Şüphesiz ki Sen Kadir-i Mutlaksın 

Senin herşeye gücün yeter...

 

 

 

                                                                               25  Mart/2010

                                                              Bağçeşme/izmit

 

 

 

 

 

 

 

 

 

44
0
0
Yorum Yaz